E-book: Zomerse cocktailverhalen

Het e-book van damespraatjes met de zomerse cocktailverhalen is uit. Ook mijn winnende verhaal “zomerse verleiding” staat erin!!! Voor de mensen die geintresseerd zijn het e-book is te downloaden via onderstaande link, veel leesplezier!!!

 

http://www.damespraatjes.nl/2012/cocktailblogs-gebundeld-in-gratis-te-downloaden-boekje-zomerse-cocktailverhalen

Oranjegekte

De koningin geeft een verjaardagsfeestje en Nederland feest gezellig mee. Velen zien deze dag als een mooie aanleiding om weer eens lekker voor gek te lopen zonder dat het opvalt. Oranje is de dresscode voor vandaag en met mij houden velen zich hieraan.

Oranje kleding, sjaaltjes, hoedjes en nagellak. Vlaggetjes geschilderd op de wangen, rood- wit -blauwe speldjes in de haren en mafste, grootste, knaloranje zonnebrillen komen allemaal de kast weer uit.
De vlaggen gaan uit en sommige huizen zijn compleet oranje door alle vlaggetjes en andere slingers. Het ziet er allemaal weer heel gezellig uit. Alles en iedereen wat kleur kan krijgen, krijgt kleur.

Toch is het een beetje vreemd, we vieren de verjaardag van iemand die we eigenlijk helemaal niet echt kennen en we dossen ons allemaal uit in de meest rare outfits. Normaal is oranje niet de kleur die je veel in het straatbeeld ziet. Het is de kleur die we gebruiken als er een gebeurtenis is die Nederlanders samenbrengt, een feest of sport. Het kan en het mag op die dagen.

De koningin zelf doet niet mee aan de oranje dresscode, die pakt gewoon een jurk die ze alle andere dagen ook weer dragen kan. Toch lijkt het me leuk als de gehele oranje familie een keer in het oranje verschijnt op hun feest, ik denk dat ik moet blijven dromen, dat gaat nooit gebeuren.

Vandaag doe ik weer lekker mee aan de gekte, mijn nagels zijn knaloranje gelakt en het oranje glitterhoedje ligt klaar om gedragen te gaan worden. Stiekem ben ik blij dat iedereen aan deze traditie meedoet, dan val ik tenminste niet zo op in de mensenmassa, met deze kledingkeuze wel zo fijn!

Ik wens iedereen een hele fijne, zonnige en oranje Koninginnedag, maak er een mooi feest van!!

Patricia Smink

Calimero is het ei uit

Op mijn werk hebben we een tuingroep en daar zijn ook dieren te vinden. Zo is er onder andere een grote ren met kippen en hanen. Kippen leggen eitjes zoals iedereen weet en uit zo’n ei is vanmiddag Calimero geboren.

Mijn collega riep me “Er zijn net twee kuikens geboren, heb je ze al gezien?” Ik werd gelijk nieuwsgierig en ben gaan kijken. In het lokaal stond een broedmachine waar een aantal eieren in lagen. Twee kuikentjes waren net het ei uit gekropen, een gele en een zwarte. Ze stonden onzeker op de pootjes en klommen over de schalen en nog dichte eieren. Op een gegeven moment kukelde het zwarte kuikentje voorover en viel terug in een dop. Toen hij opstond had hij een hoedje op, Calimero was geboren.

Na Calimero kwamen er nog twee eieren uit. Steeds stonden we op het punt om naar huis te gaan als er toch weer een ei begon te kraken en bewegen. Langzaam zag je de scheuren erin komen. Het kuikentje vocht zich uit het ei. Eenmaal uit het ei bleef het even liggen om bij te komen. Even maar, al gauw begonnen ze te piepen naar elkaar en klommen door de bak heen.

Al klimmend kijken ze niet waar ze klimmen. Eén van de kuikens klom zo op een stuk dop waar het hoofdje van het bijna geboren kuiken onder lag en zette zo het beest helemaal klem. Gelukkig wist ook deze zich te bevrijden en kan lekker meepiepen met de rest.

Heerlijk dat jonge grut en wat verschrikkelijk mooi om ze uit het ei te zien komen. Hoe vertederend het ook is om te zien je mag je er niet mee bemoeien, hoe graag je ook wilt. Je ziet zo’n beestje vechten om die dop van zijn kop te krijgen, je wilt hem helpen maar hij moet het zelf doen. Eenmaal uit het ei wil je hem oppakken, drogen en knuffelen. Maar helaas, nog even wachten.

Calimero waakt met de drie andere over de nog dichte eieren vannacht, wie weet hoeveel er morgenochtend uit het ei gekropen zijn. Vanmiddag was in ieder geval een onverwacht cadeautje om er met mijn neus bovenop te hebben mogen staan.

Patricia Smink

Brievenbussen vullen: Levensgevaarlijk humoristisch

Mams deed mee aan de open atelier route in het dorp. Om hier bekendheid aan te geven in de omgeving zijn er folders gedrukt. Alle kunstenaars hebben ze in een stukje van de wijk rond gebracht. Ik zou het voor mans wel even rondbrengen, niet wetende dat brievenbussen vullen zo grappig, maf en gevaarlijk zijn kon.

Vele mensen vinden het nodig een hekje te plaatsten voor de tuin. Dat is op zich niet erg als men ook zorgt voor verlichting zodat je ziet waar en hoe het open kan. Bij een aantal hekjes is het slotje zelfs op de tast niet te vinden. In dat geval is een schop tegen het hek de enige werkende oplossing.
Ook zijn er mensen die de tuinhekjes zo laag maken dat je ze amper ziet. Voor je doorhebt dat er een hek is lig je er al bijna overheen.

Ja/nee stickers op de brievenbussen zijn helemaal ingeburgerd vandaag de dag. Er blijken echter heel wat mensen hun eigen creativiteit op deze boodschap los te laten. Geschreven briefjes en bordjes met “nee geen folders a.u.b.” en dan een klein briefje eronder met “maar wel graag….” Ook briefjes met opdrachten voor als je de tuin weer verlaat kwam ik regelmatig tegen: Hek sluiten a.u.b. en ook de knip er weer op doen.” De meeste briefjes zijn zo klein geschreven en laag opgehangen dat je op je knieën moet om het te lezen…

Van verlichting moeten velen mensen ook niks hebben. Zou energiebesparing de reden zijn? Geen licht in de tuin, scheelt toch weer en wie komt daar nou? Zelf weet je als bewoner van het huis de route naar je eigen voordeur wel. Ook weet je heel goed waar je al de gezellige prullaria neergezet hebt. Zelf kom je wel veilig binnen, de rest lijkt niet belangrijk.

De leukste, mafste, of eigenlijk de gevaarlijkste die ik tegenkwam was in een tuin van iemand die bang is voor inbrekers. Vooral bang dat ze via de voordeur binnenkomen. De bewoner van dit huis heeft volgens mij een allergie voor hondenharen want er ligt een stenen hond voor de deur. Die stenen hond zal weinig schade aanrichten zou je denken. Ik zal je vertellen, hij kan een hoop schade aanrichten. Hij ligt namelijk precies in de loop midden op het onverlichte tuinpaadje dat naar de brievenbus in de voordeur leidt. Eerst breek je de nek over dat witte mormel en dan slaat de schrik je om het hart. Er ligt een hond voor je voeten die niet beweegt, o jee… wegwezen!!!

Respect voor alle postbodes die elke dag weer al die hordes nemen om onze post weer netjes in de brievenbussen te krijgen. Gelukkig hebben ze alleen dagdiensten en kunnen in ieder geval zien waar ze hun nek over breken. Ik heb het na een paar straten wel weer gezien, ik kies toch voor een veiliger beroep.

Patricia Smink

Sorry…Sorry…

Twee kleine hondjes wonen een paar straten verder, het “Jack Russel duo”. Best wel een leuk ras die Jackies. Honden met karakter die je wel aardig onder de duim moet houden. Als de baas ze geen regels geeft en de Russels gaan happen zijn ze niet leuk meer.

Vanavond ga ik na het eten Sunny even lekker uitlaten. Bij het veldje snuffelt Sunny lekker rond en rent wat heen en weer. Ze vermaakt zich wel op haar oude dag.
In de verte hoor ik al twee hondjes blaffen, “Nee, niet weer die twee hè?”denk ik. Wel dus. Twee Jackies komen het veld opstormen met een hoop kabaal. De ene rent wat harder dan de ander. De snelste vliegt in één beweging op Sunny af en bijt haar in de kont, alweer!!! De tweede nadert en wil hetzelfde doen maar durft toch niet. Op het laatste moment stopt hij, staat even te trekkebekken naar Sunny en draait dan om. Al blaffend rent hij terug naar zijn baas.

Het baasje van de hondjes komt achter de Jackies aangelopen. “kom hier, kom hier” roept ze naar de honden. Ze pakt de honden op en zegt “sorry hoor, sorry hoor” tegen mij, alweer!!! En al “sorry hoor, sorry hoor” herhalend loopt ze weer weg.
Ik word kwaad, dit is de zoveelste keer dat die rot Jackies het op Sunny voorzien hebben. Ik zeg dat ze die beesten aan de riem moet doen en moet muilkorven als ze zich niet gedragen kunnen. Een keertje kunnen honden lelijk tegen elkaar doen. Maar steeds als we dit drietal tegenkomen heeft Sunny een hap te pakken. De baas luistert niet en ze reageert niet. Blijft “sorry hoor, sorry hoor” zeggen en verdwijnt uit beeld.

Ik roep haar nog na dat “die rothond” volgende keer een trap krijgt als hij weer aan mijn hond komt. Het is toch belachelijk dat Sunny zomaar gebeten wordt omdat dat beest bedacht heeft dat andere hondjes aangevallen moeten worden. Hoe haalt hij het in zijn kop.
Maar eigenlijk verdient de baas een nog veel grotere rotschop, voed je hond op of hou hem aan de lijn zodat hij de kans niet krijgt een ander hondje keer op keer kwaad te doen. Een voordeel voor de baas zit er ook in, ze kan met een originelere tekst als “sorry hoor, sorry hoor” komen als ze de buren tegenkomt.

Patricia Smink

De onbemande benzinepomp

Wie auto rijdt moet zo nu en dan tanken. Vandaag de dag kunnen we kiezen of we dat bij een bemande, dure pomp of bij een goedkopere onbemande pomp doen. Sommige mensen zou ik aanraden of liever willen dwingen naar de bemande pomp te gaan!!!

Vanmiddag stap ik in de auto en ik zie dat de benzinemeter aardig richtig het nulpunt aan het dalen is. Met de gedachte ‘t autootje dan maar een slokje te gaan geven rij ik naar de pomp op de hoek, een onbemande. Het oogt niet heel druk als ik aan kom rijden. Toch duurde het “even tanken” iets langer dan even…

Tussen de pompen staat een auto geparkeerd zodat er links en rechts niemand meer langs kan. De voorste pomp is vrij maar dan moet ik over de auto rijden om daar te komen. Dan maar even wachten, “die mevrouw zal zo wel klaar zijn” denk ik, ze is al aan het pinnen. Helaas is dat een hele foute gedachte. De pinpas van de mevrouw verdwijnt een keer of acht in het apparaat en gaat er al die keren ook gelijk weer uit terwijl er duidelijk op het schermpje staat “Gelieve uw pinpas niet te verwijderen…..”
“Mevrouw, heeft u hulp nodig???” “Nee hoor,” roept ze, “het lukt wel en met de pin mag je niemand mee laten kijken.” Ondertussen begint de meneer in de auto zich er ook mee te bemoeien. De deur staat op een kier en hij snauwt naar de vouw. “Je moet lezen….er staat wat je doen moet…” De vrouw briest even terug de auto in en smijt de deur met een knal dicht. Dan lijkt ze door te hebben hoe het apparaat werkt en pakt de slang om te gaan tanken. Het volgende spannende moment…

De auto staat zo raar en ver van de pomp geparkeerd, met het klepje aan de “verkeerde” kant dat het de vraag is of ze het halen gaat. Ik duim van wel want al is de voorstelling best grappig, ik wil door. Gelukkig de mevrouw haalt het net!!!

Na de tankbeurt wordt de hele pinautomaat nog doorzocht op bonnen. De autodeur gaat open en weer wordt er tegen elkaar gefoeterd. Dan stapt de mevrouw maar in zonder bon, start de motor en rijdt weg. Een kwartier voor tanken bij de onbemande pomp.

Ik lach en ga tanken. Ook de file die zich achter mij gevormd heeft lijkt blij te zijn dat er beweging in de rij komt. “Geen bon beschikbaar” laat het schermpje zien…. zucht.
Beste mensen, als je niet onbemand tanken kan omdat je niet leest op het schermpje waarop precies verteld wordt wat je doen moet ga dan naar de bemande pomp, dan ga ik gewoon naar het theater als ik zin heb in een komedie!!!

Patricia Smink

Sneeuw, ijs, kou en een compromis

Maanden geleden begonnen de kranten al te schrijven dat er een horrorwinter op komst was. Hoe meer artikelen erover verschenen hoe harder de temperatuur omhoog ging. Zo hoog zelfs dat twee weken geleden de narcissen en andere voorjaarsbloeiers in de bloem schoten. Helaas voor de bloemetjes staan die er nu erg sneu bij.

Vorig weekend werd er ineens veel kou aangekondigd in de weerberichten en het werd ook steeds serieuzer. Een hele koude week is ook een feit geworden maar om dat horror te noemen. Het is gewoon goed winter, iets wat we blijkbaar niet meer gewend zijn.

Als de eerste berichten komen dat het koud gaat worden en dat er sneeuw gaat vallen wordt ik altijd kriebelig. Elke vezel in mijn lijf begint “neeheeeee” te roepen tegen de dreigende kou. Ik haat het en witte zooi ook. Ik sla de winter het liefste helemaal over . Het enige seizoen wat van mij echt niet hoeft!
Maar hoezeer ik ook een hekel heb aan de kou, de witte sneeuw werkt als een magneet zodra het valt. Alle kleur wordt aan de wereld onttrokken en alles kleurt vredig wit. Een dikke deken ligt over Nederland. Zodra het sneeuwen een beetje minder wordt wil ik naar buiten. Camera mee en een mooie wandeling maken, een wandeling door een sprookjeslandschap. Met een zonnetje erbij is het eigenlijk best lekker buiten. Eenmaal weer thuis een lekkere kop soep om op te warmen en nagenieten met de mooie foto’s.

Helaas voor mij wordt de magneet net zo snel weer zwak als dat hij opgeladen werd. Na een paar dagen sneeuw, ijs en kou heb ik het wel weer gezien. Het krabben van de autoruiten, het dikke aankleden en het glibberen door de sneeuw gaat irriteren. De weerberichten voorspellen echter nog weinig verbetering. Sinds het weekend begint men zelfs voorzichtig over de tocht der tochten te dromen en vandaag was de eerste persconferentie; het ijs is nog niet overal goed. Iedereen hoopt op het weekend, dan zijn we weer vier vorstdagen verder.

De Elfstedenkoorts begint echt toe te slaan. Vele televisieprogramma’s besteden er aandacht aan, zo ook de wereld draait door vanavond. Een (oud) ijsmeester denkt dat de Elfstedentocht er wel komen gaat. “Hoe weet je dat” vroeg de presentator. “De eenden kwaken niet, dan komt er nog een hoop kou’” was zijn antwoord.

Je snapt dat ik ineens zin had er op los te kwaken, laat het voorjaar maar komen. Toch wil ik geen schaatstocht verpesten voor bijna heel Nederland. Ik wil best een compromis sluiten; Nog een week flinke forst, dan de Elfstedentocht en dan voor een paar jaar geen koude, witte winters meer!!!!!!

Patricia Smink